"मन राधा" अन "आत्मा मुरली"

राधा मुरलीला म्हणे चिडोनी, का छळते तू कणा-कणाला?
असते त्याच्या  जवळी नेहमी तू , माझा देव न मला पावला ||

नेहमी असते जवळी तयाच्या , तरीही मन हे तुझे भरेना?
क्षणैक दिसता, मज हर्षवायू ,पण हा "काळा" कधी हसेना ||

तुझा जसा तो , असे ही माझा , इतुके का हे तुला कळेना?
दुखी-कष्टी सदा मी राधा ,तरीही मन का तुझे द्रवे ना ?

मुरली मग ती हसुनी बोले , राधे पूस हे डोळे ओले ..
"माझा ही" अन शाम "तुझा ही"  , भलते का ते चित्ती आले?    

जे पिंडी तेही ब्रम्हांडी , "कृष्ण-लीला" ही युगेही चाले ..
"तू मीच" अन "मी तूच" गं , "माझे-तुझे" ना काही उरले ||

काम-क्रोध-मद-लोभ-मोह-मय, ना छिद्रे हीं  , जणू षड्रिपू झाले ..
"कृष्ण श्वास" हा देहीं फिरता , जीवन अपुले संगीत झाले ||

"मन राधा" अन "आत्मा मुरली" , कृष्ण नाम हे मनी धरावे ..
काय तुझे? अन काय ते माझे? .. कृष्णाचरणी सदा नमावे ..कृष्णाचरणी सदा नमावे..

                                                   || कॄष्णार्पणमस्तु ||

                                                                     -- केदार १० मार्च २०१०